معرفی همکاران

اثر لیزر کم توان در ترمیم زخم

بیش از چهار دهه از عمر لیزر‌های کم توان و اولین گزارشات تاثیر بیولژیکی آن می‌گذرد. به نوعی می‌توان گفت لیزر کم توان دوران نوزادی، کودکی،و بلوغ خود را پشت سر گذاشته و اکنون در میان سالی قرار دارد. شک و شبه‌ای که در ابتدا پیرامون اثر بخشی لیزر‌های کم توان وجود داشت به مرور با انجام مطالعات متعدد بر طرف شده است و امروزه مطالعات بیشتر بر روی نحوه اثر بخشی و استفاده بهینه از این روش درمانی متمرکز شده است. با وجود پیشرفت‌های انجام شده، این تکنیک درمانی برای بسیاری از پزشکان ناشناخته می‌باشد. امروزه با اطمینان می‌توانیم بگوییم لیزر‌های کم توان اثرات بیولوژیکی قابل توجه و مثبتی دارند اگرچه مکانیسم اثر آن ها هنوز به درستی شناخته نشده است.

لیزر‌های کم توان بدون ایجاد حرارت توسط مولکول‌هایی در سلول به نام فوتواکسپتور جذب شده و آنها در فاز فعال قرار میدهند. طول موج‌های خاصی می‌تواند باعث فعال شدن این مولکول‌ها شود. این طول موج‌ها توسط هر منبع نوری می‌تواند ایجاد شود اما نور لیزر به علت ویژگی‌های خاص خود یعنی تک فامی، همدوسی و شدت بالا، تعداد فوتون‌های بسیاری را در اختیار سلول می‌گذارد و اثر بخشی آن به مراتب بیشتر از منابع نوری غیر لیزری می‌باشد.

لیزر از طریق مکانیسم های مختلفی از جمله وازودیلاتاسیون و افزایش سیرکولاسیون، افزایش درناژ لنفاوی، تاثیر بر پروستاگلاندین‌هایی چونa ,PCl2  PGE ,PGF2 و مهار سنتز برادی کنین‌ها و کاهش آزاد سازی هیستامین می‌تواند باعث کاهش ادم و علائم آن از جمله تورم، قرمزی، درد و التهاب شود. اثرات لیزر بر روی سیستم عروق شامل وازودیلاتاسیون، نئوواسکولاریزاسیون و ساخته شدن عروق جدید و ترمیم و رژنراسیون می‌باشد که در نهایت منجر به افزایش گردش خون و افزایش پرفیوژن در منطقه می‌شود. لیزر با مکانیسم‌های مختلفی باعث گشادی عروق می‌شود. در شبکه مویرگی با آزاد سازی هیستامین وفلج اسفنکتر‌های پره کاپیلاری باعث پر خونی منطقه می‌شود 

از طرف دیگر با افزایش متابولیسم هوازی و افزایش pH محیط و افزایش پتاسیم داخل سلولی منجر به وازودیلاتاسیون می‌شود. طول موج‌های قرمز و مادون قرمز نور لیزر، سیستم ایمنی را به طرق مختلف تحت تاثیر قرار می‌دهد که از آن جمله می‌توان به تحریک لنفوسیت‌ها در تمام رده‌های B,T,O اشاره کرد.

دو رده مهم سلول‌های T، T Helper (CD4)و T Suppressor (CD8) می‌باشد که فعال شدن آن‌ها محتاج ماکروفاژها می‌باشد اما لیزر بدون حضور ماکروفاژ می‌تواند با تولید لنفوکین آنها را فعال کند و در نهایت با تاثیر بر فعالیت فیبروبلاست ها و سنتز کلاژن باعث تسریع روند ترمیم زخم می شود.از این درمان می توان در ترمیم زخم های دیابتی، عروقی، فشاری و سوختگی استفاده کرد